احتمالاً تا به حال در شبکه‌های اجتماعی جمله‌‌ی معروف گوردون آلپورت رو خونده‌اید. دوست داشتم این نقل قول رو در اینجا هم بنویسم. 

شاید در فضای خارج از شبکه‌های اجتماعی متعارف، که در طول روز هزاران نقلِ قول و نصیحت و پیامِ فلسفی «دستمالی» می‌شوند، این جمله را بهتر و عمیق‌تر درک کنیم. 

گوردون آلپورت می‌گه: 

«هرگز با واقعیت مزاحم من نشوید، چون من تصمیم خود را گرفته‌ام.» 

پی‌نوشت یک) در مطلب استریوتایپ و بحث‌های پراکنده که پیش از این نوشتم، از استریوتایپ، این رفتار و خطای رایج اجتماعی گفتم. خطایی که به واسطه‌ آن، یک فرد را تنها بر اساس معیارهای خاص مانند محل زندگی، جنسیت، قومیت، معلولیت، رنگ پوست و موارد مشابه قضاوت می‌کنیم و یک حکم کلی صادر می‌کنیم. 

البته در آنجا قصد من این نبود که استریوتایپ را تعریف کنم یا آن را به لحاظ واژه‌شناسی بررسی و تحلیل کنم. صرفاً می‌خواستم نگاه و احساسم را نسبت به این رفتار بیان کنم؛ به طوری که بیشتر مصداقی باشد تا شامل تعاریف و توضیحاتِ خشک. 

شاید کمی تلخ نوشتم. البته ماهیت این رفتار تلخ است. 

اما، اگر بخواهیم می‌شود بر این رفتار غلبه کرد. شاید کمی دشوار باشد. وقتی چیزی تبدیل به عادت شده، وقتی میان فکر کردن درباره‌ی یک قضاوت استریوتایپی و به زبان آوردنِ آن قضاوت، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان می‌گذرد آن را به زبان می‌آوریم، با عادت دیرینه‌ای رو به رو هستیم که باید به مرور ترک شود. 

شاید خیلی هم پیچیده نباشد. شاید از تردید در فوروارد کردن یک پیام آغاز شود. یا تردید در به اشتراک‌گذاریِ آن، یا کمی فکر کردن.

پی‌نوشت دو) درباره‌ی استریوتایپ، افراد دیگری نیز قلم زده‌اند. البته بسیار بهتر از من. از جمله آنها، محمدرضا شعبانعلی در مطلب پایان عصر استریوتایپ در ارتباطات انسانی و امیر مهرانی در مطلب استریوتایپ "ما ایرانی‌ها..." که به نظرم نوشته‌ ارزشمندی است. مطالعه‌ آنها قطعاً می‌تواند مفید واقع شود.

پی‌نوشت سه) عکس از Gary Waters